Felietony "U mnie!" - strona autorska Henryka Szumielskiego.

U mnie!::Felietony::Artykuły::Wywiady::Wiersze::Fraszki::Triolety::Limeryki::E-booki
Aforyzmy::Dziwny Słownik::Publikacje::Książki::Bannery::Linki::Autor::::Księga Gości

WYBIERZ WYWIAD:

Dariusz Majgier - założyciel i wydawca REPORTER-a.

Paweł Wimmer...!

Paweł Wimmer - człowiek, który wprowadził do WWW tysiące Polaków. Codziennie pomaga znaleźć się w Sieci następnym. Dziennikarz, humanista, popularyzator wiedzy, ekonomista, informatyk...

Rozmawialiśmy poprzez Internet. 08 październik 2000 r.

Używasz programu Aureate Group Mail - nie boisz się szpiegowania? Tomasz "Merlin" Kolinko napisał skrypt przeszukujący Sieć i podający informacje o wybranym jej użytkowniku. Co sądzisz o tego typu technologii i czy obawy internautów są bezpodstawne, czy tez musimy się z tym pogodzić, że jeżeli jesteśmy w Sieci, to... jesteśmy w sieci?

Otóż to, jesteśmy w Sieci i musimy się pogodzić z odsłonięciem przynajmniej części informacji o sobie. Nie mamy w zasadzie wpływu na informację techniczną, wiążącą się z naszą obecnością w Internecie, ale możemy ograniczać jej zakres "nietechniczny", jak choćby wypełnianie różnego rodzaju ankiet, zwierzenia w grupach dyskusyjnych etc. Przeciętny człowiek nie jest w stanie zrozumieć dróg jakimi chadzają informacje, więc im mniej się ich poda, tym mniej precyzyjny będzie "profil", jaki można z nich zbudować. Inna sprawa, że gdy gdzieś wspomnę o swoim niezmiennym zachwycie muzyką Vangelisa, nie obrażę się na ofertę sklepu muzycznego, informującego mnie o jego nowej płycie.

Nie demonizowałbym jednak problemu w przypadku przeciętnego człowieka - użytkowników są dziesiątki i setki milionów, a zatem "szpiedzy" nie będą w stanie pochylać się nad każdym przypadkiem. Zaś ci, którym z pewnych powodów zależy na daleko idącej poufności, muszą się po prostu bardziej pilnować.

Wiem, że bywasz na grupach dyskusyjnych . Korzystasz także z ICQ, IRC?

Rzeczywiście, jako człowiek dość "społeczny" z natury, bywam w tych czy innych forach dyskusyjnych, szczególnie w Usenecie - przeglądam regularnie ok. 30 grup. Z programów klasy Instant Messaging korzystam bardzo rzadko, choć mam bardzo wczesny numer ICQ (w okolicach 2,7 miliona na niemal 100 mln kont) - szybko okazało się, że są to złodzieje czasu, na co nie mogę sobie pozwolić. Czas zmarnowany na pogaduszki wolę poświęcić na tworzenie bardziej sensownych rzeczy, nie mówiąc już o sprawach prywatnych. Muszę się pogodzić z faktem, że jestem w jakiejś mierze osobą publiczną, a zatem wiele osób chciałoby mieć na podorędziu komputerowego "pomagiera", ale nie jestem w stanie pełnić takiej roli, więc wszelkie prośby o autoryzację kontaktu w ICQ "bezlitośnie" odrzucam :)

Ludzie, którzy czytają PC Kurier, Kurs HTML oraz to co publikujesz w Internecie chcieliby wiedzieć cos więcej o Pawle Wimmerze. Czy powiesz coś na ten temat?

Z wykształcenia jestem ekonomistą - Finanse i Statystyka - po SGPiS (dzisiejsza SGH), którą kończyłem w pierwszej połowie lat 80-tych. Komputery długo nie były moim hobby, zaś uczelnię zostawiłem za sobą z radosną świadomością, że już nigdy nie będę musiał grzebać w żadnym Cobolu i ominę z daleka wszelkie Odry i Riady. Jak widać, życie spłatało figla i teraz już nie potrafię funkcjonować bez komputera. Ale cóż, na początku lat 80-tych komputer osobisty był dla nas jeszcze science-fiction.

Moje hobby to oczywiście komputer osobisty i Internet (i wiążące się z tym pojęcie społeczeństwa informacyjnego), języki obce (szczególnie "sztuczne", jak Esperanto i Interlingua), niektóre dyscypliny sportu (kiedyś uprawiałem skok wzwyż), no i zwierzaki, których los mnie szczególnie obchodzi. Stąd i obecność w grupie pl.rec.zwierzaki. Zainteresowań jest wiele, ale nie starcza na nie czasu. Muszę starannie selekcjonować źródła informacji, więc i codzienna lektura ogranicza się do najważniejszych tytułów gazet i czasopism. Kłopotliwy bywa brak regularnego kontaktu z literaturą piękną, choć przynajmniej kołacze się w człowieku jakieś oczytanie z lat szkolnych i studenckich.

Padły kolejne mity. Najpierw ten, że komputery znacznie ograniczą zużycie papieru, potem ten, że komputer wyzwoli człowieka z wykonywania części czasochłonnych obowiązków i ludzie będą mieli o wiele więcej wolnego czasu. Teraz mówi się, że Internet ludzi łączy, ułatwia interakcje społeczne. Czy to nie jest kolejny mit?

Nie, to na pewno nie mit, aczkolwiek te interakcje mają odmienny charakter, co zresztą sam, jako publicysta, podkreślasz w swoich książkach i artykułach. Czuję, że świat i ludzie są w zasięgu ręki, ale staram się nie nadużywać stworzonych przez Internet możliwości, jak i bronię się trochę przed nadmiarem pytań i problemów, którymi zasypują mnie inni. Pięćdziesiąt listów dziennie to spora dawka - zbyt duża przy zakresie obowiązków zawodowych.

Kontakty internetowe są mniej osobiste, bardziej powierzchowne, pozbawione subtelności bezpośredniego kontaktu z innym człowiekiem, choć jest ich z drugiej strony znacznie więcej niż w realnym życiu. Napisanie zwykłego listu i pójście na pocztę to dla mnie czynność dość uciążliwa, zaś dwa-trzy zdania w poczcie elektronicznej, a czasem tylko zwykłe "dziękuję" czy "pozdrawiam" to parę minut pracy przy komputerze.

Nie wiemy jeszcze, jak będą wyglądać kontakty z innymi, gdy technika pozwoli wykorzystywać efektywnie telefon internetowy i programy telekonferencyjne. To perspektywa paru zaledwie lat, aczkolwiek już teraz obserwujemy dobre początki nowych możliwości. Zapewne będziemy musieli znowu nieco przewartościować swoją ocenę Internetu jako medium zbliżającego ludzi - w grę wejdą przecież nowe "środki wyrazu", jak timbre głosu i mimika twarzy. To będzie ciekawe doświadczenie.

Czy zdajesz sobie sprawę z tego, że tysiące, a może nawet miliony stron w Internecie to nie tylko historyczna zasługa POLBOX-u, który pierwszy oferował darmowe konta i strony WWW, ale także Twoja?

Byłoby nieszczerą skromnością, gdybym nie zauważał roli, jaką odegrał w tym masowym wejściu do Sieci mój kurs HTML, aczkolwiek daleki jestem od przeceniania jego znaczenia. Przypisałem mu rolę wędki, którą dostają do ręki wszyscy zainteresowani, chcący już potem samodzielnie łowić ryby. To taka początkowa wyprawka, punkt startowy - z przyjemnością zauważam, że mnóstwo osób bardzo szybko zdobywa potem wiedzę, o jakiej mógłbym już tylko pomarzyć. Ci młodzi zwykle ludzie zabierają się za to zawodowo, gdy ja nie mam już czasu na studiowanie bardzo zaawansowanych zagadnień. Moją rolą jest popularyzacja do pewnego poziomu zaawansowania, co chyba się udało. Jestem w znacznie większej mierze dziennikarzem-popularyzatorem niż specjalistą.

Obserwowałem, kiedyś niezbyt grzeczne zachowanie wobec Ciebie, niektórych członków grupy "nowe programy", których głównym celem jest zdobycie cracka do kolejnego programu. Mocno to przeżywasz?

Na początku tak, gdyż jestem przyzwyczajony do bardziej wytwornych form kontaktowania się z innymi niż się to niejednokrotnie obserwuje w Internecie. No cóż, to uboczny skutek demokratyzowania się Sieci, w której nie dominuje już świat nauki - maniery, kultura i wiedza przeciętnego internauty w zasadzie już niewiele się różnią od tychże cech przeciętnego człowieka na ulicy wielkiego miasta. Gdy przyzwyczaiłem się już do "nowej" obyczajowości, omijam po prostu pyskówki. Zresztą, na miły Bóg, nie będę się kłócić z młodzianem ze szkoły podstawowej czy średniej, którego wiedza o życiu jest jeszcze nader skromna. Ewentualne konflikty staram się rozładowywać żartem i kpiną - raczej rzadko zdarza mi się napadać na kogoś; no, chyba że wyjątkowo się czymś naraził :)

Co sądzisz o języku polskim w Internecie? Zarówno pod względem polskich "krzaczków" jak i ortografii, stylistyce i kulturze osobistej dyskutantów?

Chyba nie odbiega od normalnego języka, choć słowo pisane z natury jest nieco staranniejsze niż mówione. Demokratyzujący się Internet powoduje, że średni poziom wiedzy, kultury i obyczajów nieco się obniża. Z drugiej strony widać dość wyraźnie, że Sieć jest również kuźnią języka, choćby terminologii komputerowej - uzus językowy wymusza często na językowych ciałach "ustawodawczych" podnoszenie powszechnie używanych terminów do rangi normy. To bardzo ciekawe, dynamiczne z natury zjawisko, które warto pilnie obserwować - wszechobecność Internetu zmusza językoznawców do intensywniejszej niż kiedyś pracy. Tych potoków słowa pisanego generujemy, jako społeczeństwo, znacznie więcej niż kiedyś.

Pozorna anonimowość kontaktów sieciowych jest przyczyną nie zawsze dworskich zachowań i nonszalancji wypowiedzi. To nowe zjawisko społeczne, którego przedtem po prostu nie było, tak jak nie było komputerów i Internetu. To uboczny skutek cywilizacyjnego postępu. Zauważmy, jak żywa jest reakcja czytelników na poczynania prasy komputerowej - listów elektronicznych i wypowiedzi w grupach dyskusyjnych jest mnóstwo i na pewno lepiej odzwierciedlają one prawdziwą ocenę przeciętnego czytelnika niż kilka "papierowych" listów, docierających po tygodniu czy dwóch do siedziby redakcji.

I jeszcze jedna obserwacja - kiedyś nie zauważaliśmy zjawiska określanego mianem dysleksji czy dysgrafii. Internet daje okazję dość częstego obserwowania wypowiedzi, które porażają wprost liczbą błędów i niezbornością. Zbyt wielką, aby tłumaczyć to tylko nieuctwem. Dysgrafia, bo ją przede wszystkim widać w Internecie, jest powszechniejsza niż się wydaje, choć na pewno nie tak częsta, jak chcieliby tego uczniowie, tłumaczący wszelkie ułomności przyrodzonymi wadami :)

Zabaw się proszę w futurologa. Zaryzykuj i powiedz, jakie komputery będą stały na naszych biurkach w roku 2005? To stosunkowo niewielki przedział czasu i będziemy mogli porównać Twoje dzisiejsze wyobrażenie z tym co rzeczywiście będzie za 5 lat.

Patrząc na tempo rozwoju technicznego, można łatwo stwierdzić, że będą przynajmniej 3-4-krotnie silniejsze niż dzisiaj. Będą bardziej wszechstronne, zamieniając się stopniowo w centra rozrywkowe i komunikacyjne. 2-3-krotnie zwiększy się liczba internautów, znacznie więcej będzie stałych łączy, dających pełny komfort pracy w Sieci. No i sądzę wreszcie, że największe przeobrażenia dokonają się w Internecie, który stanie się znacznie doskonalszym źródłem informacji i narzędziem edukacji. Sprzyjać będą temu postępy oprogramowania, które idzie coraz bardziej w kierunku Internetu. Społeczeństwo informacyjne, którego tak oczekuję, nabierze bardziej wyrazistych kształtów, ze wszystkimi społecznymi tego skutkami. Czeka nas permanentna rewolucja; myślę, że dobroczynna dla naszej wiedzy i świadomości, choć owocująca też zjawiskami negatywnymi, jak choćby przestępczość komputerowa.

O czym marzysz?

O tym, żeby ludzie chcieli ze sobą współpracować i byli dla siebie życzliwi. Świat jest wtedy zupełnie inny.

Spełnienia marzeń! Są to także moje marzenia. Dziękuję za rozmowę.

Rozmowę przeprowadził: Henryk Szumielski