Ludzie.

Internet zbliża ludzi! To tylko hasło. Można oczywiście udowodnić, że tak rzeczywiście jest. I to, że... Internet ludzi od siebie oddala. Nie będę podawał przykładów, bo wiele artykułów już napisano na ten temat i wielu socjologów udzieliło wywiadów. Socjolożek także. Dodałem to, aby nie być posądzonym o seksizm. Jednak słowo "socjolożek" kojarzy mi się ze słowem "papużek", a papużki nie kojarzą mi się z naukowcami tylko z ładnymi, kolorowymi, wrzeszczącymi ptakami. Pozostanę więc tylko przy słowie "socjologów". Socjolożki proszę wymazać z pamięci, albo ominąć wzrokiem przy ewentualnym kolejnym czytaniu. Gdybym, pomimo tych skojarzeń, nadal upierał się przy "socjolożkach" to byłbym seksistą, a nie jestem.

Ten tekst wcale nie ma być o meandrach języka polskiego i nie o Internecie. Oto przykład jak skojarzenia gmatwają jasność wywodu. Zacząłem o Internecie, bo prowadzę korespondencję ze swoim krewnym, z pochodzenia Polakiem, z urodzenia Francuzem. Mieliśmy wspólnego dziadka. Ostatnio widzieliśmy się jak ja miałem szesnaście lat, czyli dawno. Teraz prowadzimy korespondencję, poprzez Internet. On coś naparla w swoim, nieznanym mi języku, a ja mu odpisuję po polsku, którego on nie zna. Ja piszę, on odpisuje. On pisze, ja odpisuję. To są krótkie listy. Treść nie ma większego znaczenia. One świadczą, że pamiętamy o sobie, że czujemy się rodziną. Czasem on przyśle mi zdjęcia swoich dzieci i wnuków, czasem ja mu wyślę jakies zdjęcia z Elbląga, aby powspominał i porównał. Ot, normalna korespondencja.

Daniel niekiedy przysyła mi zdjęcia jakie wygrzebie w nieskończonych zasobach Internetu. Są to piękne zdjęcia. Podobają się każdemu komu je pokazuję. Ostatnio zacząłem zastanawiać się nad tym, dlaczego one się podobają. Co je ze sobą łączy, że uznajemy je za piękne? Ich tematyka jest różna. Krajobrazy, zwierzęta, miasta, krople spadającej wody, pęknięty kieliszek, niebo... Mają jedną wspólną cechę - przeważnie nie ma na nich ludzi, a jeżeli są to nie oni są najważniejsi. Są gdzieś w tle. Czyżby podobały się nam dlatego, że mamy dość bezpośredniej bliskości innych? Może także z tego samego powodu Internet nas ku sobie przyciąga, bo... pozostajemy jednak nadal daleko? Zauważyliście, że często inni potrzebni nam są gdzieś w tle. Marzymy o leśnej głuszy, albo bezludnej wyspie, ale chcielibyśmy, aby gdzieś w oddali byli jednak inni ludzie. Abyśmy byli sami, ale nie samotni. Widok Piętaszka na lini horyzontu jest pożądany. Daje poczucie więzi z cywilizacją i z innymi ludźmi. Daje poczucie bezpieczeństwa, pomimo tego, że nie wiemy kto tam daleko pokrzykuje, śpiewa czy stuka młotkiem. Kiedy słyszymy innych, w nieznanym sobie terenie, zbyt blisko nas -jesteśmy zaniepokojeni. Zastanawiamy się kto to jest i jakie ma zamiary. Tak, człowiek potrzebuje innych ludzi w tle. Za ścianą mieszkania, po drugiej stronie ulicy, na wyspie obok.

Są także ludzie, którzy potrzebują innych ludzi jako tła dla siebie. To ich powinniśmy się bać. Bo oni myślą tylko o sobie, o dobru własnym, lub o dobru grupy którą reprezentują. Ludzie w tle i tło z ludzi, to całkiem różne, przeciwstawne rzeczy.

Takie rozważania to interesujący przyczynek do badań socjologicznych, a może nawet bardziej dla badań z zakresu psychologii społecznej. Każdy może jednak przeprowadzić własne badania. Na samym sobie. Czy woli mieć ludzi w tle, czy jako tło?

Henryk Brunon Szumielski - 15.10.2006.