Jesienny spacer.

Wbrew wiosennym zapowiedziom meteorologów lato nie skończyło się 10 lipca tylko pięknie wytrwało do końca i przeobraziło się w słoneczną, kolorową jesień. Być może wkrótce dopadnie nas jesienna słota, ale teraz, kiedy to piszę jesień jest złota. Złota polska jesień - taki piękny element polskiego patriotyzmu. U nas jest pięknie. W Elblągu także. Jeśli ktoś nie wierzy, to niech przyjedzie i zobaczy i - jeśli dawno nie był - porówna. Piękne miasto na północy Polski i to pomimo bardzo niekorzystnego położenia administracyjnego. Jeśli jeszcze uda się przekopać Mierzeję Wiślaną - będzie lepiej, śliczniej i bogaciej. Są tu duże tereny na których posadowić można jakiegoś azjatyckiego Giganta, który da zatrudnienie ludziom tu żyjącym. Gigant powinien się spieszyć, bo kiedy już większość zdolnych do pracy elblążan wyjedzie na Zachód, to będzie musiał postawić swoją fabrykę na Zachodzie, a tam Polacy zarabiają więcej niż w kraju, więc koszty będzie miał Gigant większe. Ale to jego Giganta sprawa. Nie chce to nie. Może mu jednak warto byłoby podpowiedzieć, że może?

Przyrodę mamy wspaniałą. Drzewa zaczynają mienić się barwami. Od ciemnej zieleni do bieli. Poprzez brąz, czerwień i żółć. O tej porze roku piękna jest nie tylko Bażantarnia, ale i przyległe wzgórza Wysoczyzny Elbląskiej. W ogrodach przekwitła większość letnich kwiatów, ale liście na drzewach i krzewach w parkach nadają im niepowtarzalnego - o innej porze roku - kolorytu. Warto wyjść na spacer. Pooddychać rześkim jesiennym powietrzem. Z dala od zgiełku prasy, radia i telewizji. Tylko my i przyroda. Czasem wiewiórka przemknie, czasem sroka zaskrzeczy, albo niespodziewanie pojawi się lis lub kuna. To nasze polskie krajobrazy. Miasto także nabiera nowego, jesiennego wigoru. Na Starówkę przyszedł i pozostał Piekarczyk. Brama Targowa nie jest już tylko zabytkiem, ale miejscem, które warto odwiedzić. Ścieżka Kościelna, pomiędzy kamieniczkami Starego Miasta ma niepowtarzalny urok. Jest pięknie. Nasz zachwyt - kiedy na to patrzymy - to patriotyzm. Trochę inny niż ten wojskowy. Inny także niż ten polityczny: nakazany, wymuszony, niedookreślony i sztuczny.

Gdzieś za tymi urokliwymi miejscami, w których spotykamy ludzi serdecznych i życzliwych - po prostu normalnych - czai się zło. Gotują się do skoku nienawiść, podejrzliwość, zemsta. Stale powiększający się tłum tajnych, jawnych i dwupłciowych donosicieli tylko czeka na rozkaz. Tłum nie tylko tych odgrzebanych z teczek historii, ale także tych nowych, którzy dopiero chcą zrobić karierę, przypodobać się, zasłużyć. Nadchodzi czas wyborów. Po której stronie stanąć, kogo wskazać, za kim iść, kogo słuchać, za czym być. Piękne widoki może zastąpić krajobraz nienawiści: Góra Hańby, Dolina Kłamców, Potok Jedynej Prawdy, Pagórki Lustracji, Niemoralny Wzgórek, Wądoły Trupów Wygrzebanych z Szaf, Trawnik Łajdaków, Mgła Inwigilacji... Inny krajobraz, inna okolica, inne zwierzęta. Koguciki na druciku są lepsze od prawdziwych. Pieją kiedy im się nadmucha, i tylko tak, jak chce dmuchający. Czas zwykłych kogucików się kończy. Tak jak skończył się czas dostojnych rumaków. Pozostały po nich filmy o dzikim zachodzie i koniki na biegunach. To na nich będziemy szarżować do urn. Tak jest bezpieczniej. Nikt nie spadnie. A nawet jeśli, to koń nie jest zbyt wysoki. Może to dyshonor, bo ciotka mówiła, że jak spaść, to z wysokiego konia. Ale ona miała chyba innego - niż ja - konia na myśli.

W który pejzaż chcemy się wpisać? Dokąd pójdziemy na jesienny spacer?

Henryk Brunon Szumielski - 10.10.2006.