KANDYDAT

Siedziałem w ogródku piwnym delektując się chłodem sfermentowanego jęczmienia w postaci złocistego płynu. Wlewałem go powoli do gardła zastanawiając się nad tym, że z tego samego surowca można zrobić piwo, paszę dla zwierząt, albo dobrą whisky. Oczywiście robienie paszy z czegoś, z czego można zrobić whisky, wydawało mi się barbarzyństwem. O dziwo w tym ogródku mieli także szkocką, ale nie było lodu. W upalne lipcowe popołudnie picie gorącej whisky, byłoby jeszcze gorsze niż spożywanie paszy dla zwierząt. Siedziałem więc przy piwie.

Przy stoliku obok toczyła się interesująca rozmowa. Trzech panów i jedna pani przepytywali mężczyznę, który wydawał się być ich bliskim znajomym. Z rozmowy wynikało, że ten - stosunkowo młody - człowiek gotów jest kandydować na prezydenta miasta w najbliższych wyborach samorządowych. Nie lubię przeprowadzać wywiadów, bo roboty przy tym dużo. Najpierw trzeba zapoznać się z dziedziną, której wywiad dotyczy, potem opracować pytania, przeprowadzić rozmowę, nagrać na dyktafon, przepisać, poprawić, uzyskać autoryzację...

Tym razem jednak postać wydawała mi się na tyle interesująca, a poglądy oryginalne, że zdecydowałem się poświęcić dla czytelników. Usiedliśmy sami, jak najdalej od innych piwoszy, wyjąłem i zacząłem notować. Siedzieliśmy tak prawie godzinę. Mój rozmówca był zdecydowany, rozluźniony i pewny siebie. Jego wizja miasta i własnej pracy jako prezydenta była dość nietypowa. W skrócie wyglądało to tak:

Nie będzie budował nowych dróg, tylko wyremontuje wszystkie istniejące tak, aby dziury w nich znikały najpóźniej na początku maja, a nie pod koniec lipca.

Nie będzie budował nowych budynków, póki nie wyremontuje wszystkich starych, które są własnością miasta. Pozyska na ten cel środki unijne naprawi przeciekające dachy, wymieni przedwojenne dachówki (szczególnie te sprzed I wojny światowej) na nowe, założy nowe rynny, a tam gdzie trzeba położy nowe elewacje. Zrobi to w całym mieście, a nie tylko od frontu przy głównych trasach komunikacyjnych Zlikwiduje grzyby w mieszkaniach...

Zlikwiduje łąkę w centrum miasta pomiędzy ulicami Mickiewicza a Żeromskiego i utworzy w tym miejscu piękny park, bo jest to tuż przy szpitalu i taka oaza zieleni jest tu potrzebna.

Sam niewiele będzie robił, bo od tego są ludzie. Nie zamierza tyrać za trzystu urzędników. Oni mają być samodzielni, kreatywni, bo to, co zrobią, to będzie ich sukces i otworzy im drogę awansu, a co zrobią źle, lub nie zrobią wcale, a powinni - to będzie przyczyna ich zwolnienia z pracy. Po roku, zarządzanie miastem powinno już być miłe, łatwe i przyjemne. A ponieważ pensja jest niezła, dlatego zdecydował się kandydować.

Miał jeszcze wiele innych pomysłów, rzucał konkretami, przedstawiał jakieś wyliczenia skąd weźmie na to wszystko pieniądze. Niestety ten wywiad nigdy się nie ukaże. Na koniec rozmowy zażyczył sobie autoryzacji: "Sam pan rozumie, sprawa jest poważna i nie może być przekłamań. W końcu ja to będę firmował własnym nazwiskiem..." Po dwóch dniach miałem gotową końcową wersję wywiadu. Przedstawiłem mu ją. Nawet nie wziął mojego tekstu do ręki. Nie podpisał go. Wyjaśnił: "Byłem wtedy po imieninach, miałem wizję, pomysły, wszystko wydawało mi się proste..." A teraz? "Teraz jestem trzeźwy. Wyjeżdżam za granicę. Znalazłem dobrą pracę. Forsa ta sama."

Dzisiaj, jeszcze bardziej niż przedwczoraj, nie lubię przeprowadzać wywiadów.

Henryk Szumielski - 17.08.2006.