Podzwonne.

Miałem przyjaciela M.W. No, może tylko bliskiego kolegę. Znaliśmy się wiele lat. Spotykaliśmy się dość często. Wiele rzeczy robiliśmy razem. Jeden drugiemu pomagał. Nawet nie zauważyłem tej chwili, kiedy wszystko się zmieniło. Może, dlatego, że to nie była chwila tylko pewien długi proces, trwający dni, miesiące, lata.

Miałem przyjaciela W.M. No, może tylko dobrego kolegę. Jeździliśmy razem na wycieczki. Był bystry. Miał zmysł do handlu. Żył intensywnie. Tak bardzo, że pogmatwał sobie życie. Umarł. Nie zapłacił za pogrzeb. Nikt nie zapłacił - dowiedziałem się później. Żadna z kobiet jego życia nie była na tyle jego. Nie byłem na pogrzebie. Nie wiedziałem, że nie żyje.

Oddalaliśmy się od siebie powoli. Jeszcze czasem jakiś gest. Byliśmy z M.W. w tym samym miejscu, a jak gdyby w dwóch krańcach wszechświata. Dzisiaj myślę, że byłem jego przyjacielem o kilka lat dłużej niż on moim.

Przeczytałem nekrolog W.M. Imię, nazwisko. Czyżby to on? Nie byłem pewien. Miałem nadzieję, że to tylko przypadkowa zbieżność. Przypomniałem sobie jego adres mailowy. Przysyłał mi kiedyś regularnie dowcipy. Napisałem: - Co słychać? Nie odpowiedział. Coraz bardziej podejrzewałem, że to jednak on.

M.W. kiedyś zapytał mnie o opinię. Chciał poznać moje zdanie. Odpowiedziałem. Zdenerwował się i rzekł: - Zastanów się po czyjej ty jesteś stronie? Widocznie nie powiedziałem tego, co chciał usłyszeć.

Wybieram się na cmentarz. Wiem, że W.M gdzieś tam jest i czeka. Mój przyjaciel, dobry kolega. On umarł, ja żyję, więc pod względem przyjaźni nic się nie zmieniło.

M.W dalej mocuje się ze światem. Realizuje zadania. Wszystko dla ludzi. Na co dzień ludzi nie dostrzega. Chyba, że klaszczą.

Wtedy, kiedy umiera przyjaciel ogarnia nas żal. Ale śmierć jest zjawiskiem naturalnym. Każdy z nas umrze. Umierają ludzie, nie przyjaźń. Przyjaźń jest kwestią wyboru i zaufania. Dlatego, kiedy umiera, wtedy jest naprawdę smutno.

Henryk Brunon Szumielski - 10.04.2006.