Chuck Norris kontra Strażnicy Arizony

Chuck Norris spojrzał na słońce, które natychmiast przygasło i pokazało tarczę zegara, na której wskazówki ustawione były w tym miejscu, w którym Chuck spodziewał się je ujrzeć. Lekkim kopnięciem z pół obrotu zatrzasnął bramę Teksasu. Spojrzał w nieskończoność i ujrzał wieczność. Jego palce u lewej ręki podrygiwały szybko. Chuck przeliczył wszystko starannie. Dwa razy. Wieczność i nieskończoność dały ten sam wynik. OK! - pomyślał zadowolony. Jeszcze jedna myśl przeleciała mu przez głowę (normalnie przelatywał mu wiatr myśli, ale ta sprawa była szczególna) - Co z tą Polską? - Nie wiem! - usłyszał głos Tomasza Lisa. To się dowiedz! - wrzasnął Chuck, aż ze szczytu Kilimandżaro osypały się resztki śniegu. Sam się tym zajmę - dodał pojednawczo - i wtedy ze strachu zadrżała ziemia aż pod Suwałkami. Tam na mnie czekają - przypomniał sobie wyzwanie jakie rzucili mu mieszkańcy jakiejś popegeerowskiej wsi.

Zjawił się nagle. Maryś Bez Ręki właśnie ciągnął Arizonę. - Gdzie jest ten PGR? - zapytał Chuck groźnie. Nie ma go, ale ty masz go znowu stworzyć. Dasz radę? - zapytał któryś z chłopów troskliwie. Chuck spojrzał z pogardą i z tej pogardy powstał PGR. Taki sam jaki był kiedyś - dziwowali się chłopi. W chlewni pochrząkiwały świnie, w stodołach ryczało bydło, a spichlerz był pełen zboża. Nawet traktor znowu miał wszystkie cztery koła. Chuck dumnie spojrzał na siedzących mężczyzn - I co wy na to? - zapytał. Przydałoby się jakieś bydło - powiedział jeden. I świnki - dodał drugi. Chuck jeszcze raz spojrzał na swoje dzieło. Nie było już połowy świń, za chwilę zniknęły wszystkie krowy. Traktor znowu nie miał kół. Co się z tym stało? - Ukradli. U nas wszystko kradną. Zdenerwowany i zaskoczony Chuck Norris szybko policzył do zera. Tu w tym miejscu na ziemi było teraz bezwzględne zero. Uśmiech zamarzł mu na wargach. - Gdzie są świnie? - warknął groźnie. To ty nam powiedz - rzekł Maryś Bez Ręki z drwiącym uśmiechem - Jesteś przecież strażnikiem. - Jestem, ale Strażnikiem Teksasu - bąknął przygnębiony Chuck. - Strażnik, a kilku świń i krów upilnować nie potrafi! - głośno śmiali się chłopi. Rozgoryczony sięgnął ręką po Arizonę. Była to już ostatnia butelka. - To nasze! Przed Chuckiem stał chłop, który miał na klatce piersiowej wytatuowanego całego Chucka Norrisa, w skali 1:1. Jestem Strażnikiem Arizony - powiedział ponuro chłop, szykując się do kopnięcia Chucka z półobrotu w twarz. Już nawet wykonał pierwsze pół obrotu. Chuck nie czekał. Obliczył szybko największą liczbę pierwszą wspak i zwiał.

Siedział pod bramą Teksasu, podpierając ją plecami i zapierając się nogami. Nie dam się - myślał gorączkowo. Bał się, bo chłopi tuż przed jego ucieczką powiedzieli wyraźnie, że jak tylko wykończą Arizonę, to szybko znajdą się w innym stanie. - To może być Teksas - ta myśl spowodowała, że ze strachu Chuck tak się spocił, iż spłynął z niego cały brud z ostatniego tygodnia. Fala mułu zatopiła trzy najbliższe miasteczka. W tym samym czasie pogromcy Chucka Norrisa przechodzili szybko do stanu... kompletnego upojenia alkoholowego. Arizony nikt już im nie ukradnie. Przed chwilą sami ją wykończyli. Potem śnił się im Chuck Norris - Strażnik Teksasu.

Henryk Brunon Szumielski - 20.03.2006.