Gra.

Toczy się gra. Nie ma jakiejś specjalnej nazwy. Najlepiej pasuje do niej określenie – „gra w najsłabsze ogniwo”. Zbieżność z programem prowadzonym przez Kazimierę Szczukę nie jest przypadkowa, bo podobieństwo jest duże. Gra, którą prowadzi pani Kazia ma wielu widzów, ale ta gra, o której teraz piszę ma widzów miliony. Więcej niż najbardziej popularny serial. Chociaż sama jest podobna do serialu. Codziennie nowy odcinek. Nie tylko w telewizji, ale także w radiu, w prasie, w Sejmie, na ulicy, w domach. Zasady w obu grach są podobne. Tu i tu „najsłabsze ogniwo” wypada z gry. Tylko u Szczuki na zawsze, a w tej grze – wypada, ale za chwilę jak bumerang powraca i gra dalej. Dzisiaj jest najsłabsze, wypadło, nie istnieje. Jutro nagle jest najmocniejszym ogniwem. Zaczyna rozdawać role. Tylko scenariusz pisze zawsze ten sam, ten, kto tą grę wymyślił. Ludzie komentują, denerwują się, są za i są przeciw. Zapisują się, przepisują się i wypisują się. Grożą, że nie pójdą do urn. Inni chcą iść już teraz. Lepiej dobrowolnie niż w kamaszach – argumentują. Sondaże pokazują, kto jest najmocniejszym ogniwem, a kto najsłabszym. Ale to tylko informacja z danej chwili – zastrzegają się ośrodki badawcze – jutro może być inaczej. Bohaterowie nie są zmęczeni. Zawierają sojusze, pakty, tworzą koalicje i stabilną większość. Chcą przechytrzyć scenarzystę i reżysera w jednej osobie. Ba! Chcieliby sami pisać scenariusz. Niestety, nie dla psa kiełbasa! Trzeba stać cierpliwie w tym miejscu, gdzie jest napisane: Andrzej, Donald, Roman, Waldek… Stać, starać się i czekać na wyrok. Wybitne indywidualności, ludzie z klasą, z maturą, z dorobkiem, z poparciem, z poważaniem głębokim – a teraz tacy mali. Ot, tyci. Dlaczego? Bo reżyser właśnie kazał ćwiczyć przysiady, robić skłony, odpowiadać na pytania, rzucił nowe propozycje. Wszystkie przygotowania i ustalenia biorą w łeb. Trzeba odpowiedzieć, ustalić, wykazać… A na myślenie nie starcza czasu.

Kto zostanie najsłabszym ogniwem? Tego pewnie i Kazia Szczuka nie wie. Ten, który chwilowo wypada z gry mówi na odchodnym: „I tak daleko zaszedłem. Koledzy zmówili się. Bali się mnie, więc mnie wykluczyli. Mam nadzieję, że moi przyjaciele nie będą mi za bardzo dokuczali…”

U Kazi Szczuki w programie jest jeszcze takie zakończenie jak „nagła śmierć”. Czy ta wielka gra, o której piszę, także się tak skończy? Czy najsłabszym ogniwem może być zniecierpliwiona widownia? A może reżyser? Tego jeszcze nikt nie wie. Każdy czeka niecierpliwie na kolejny odcinek. Nieważne jak będzie. Nieważne co zrobi z pieniędzmi zwyciezca. Najważniejsza jest sama gra!

Dla nas także?

Henryk Szumielski – 30.01.2006.