Opera czyli prawo wyboru.

W czasach kiedy starano się zaspokoić przede wszystkim podstawowe potrzeby ludzi czyli dostęp do kiełbasy, cukru i papieru toaletowego oraz sznurka do snopowiązałek człowiek teoretycznie był dobrem najwyższym. Naprawdę liczyli się ludzie, nie osoba. Indywidualizm był niemile widziany, rodził kłopoty, generował koszty, burzył ustalony ład społeczny.

Na jednym z licznie odbywanych spotkań rozgorzała dyskusja, co jeszcze powinniśmy zbudować, aby ludziom żyło się lepiej. Jedna z uczestniczek spotkania powiedziała, że w naszym mieście powinna być opera, bo do Gdańska jest daleko, a powrót późnym wieczorem pociągiem nie należy do przyjemności. Zebranym pomysł się spodobał. Zrobił się szum na sali, ktoś nawet zaczął klaskać. Główny bohater spotkania w odpowiedzi na tę propozycję rzucił proste pytanie: Kto z was lubi chodzić do opery? – i poprosił o podniesienie ręki. Na sali zapadła cisza. Nikt ręki nie podniósł, nawet ta osoba, która przed chwilą rzuciła postulat jej budowy. – Skoro nikt z was nie lubi opery, to nie będziemy jej budować! Prosto, jasno, logicznie.

Na pozór. Potrzeby wyższego rzędu rodzą się w trakcie życia społecznego - a do takich potrzeb zaliczyłby na pewno operę Abraham Maslov, twórca teorii potrzeb ludzkich. Człowiek powinien mieć możliwość wyboru. Możliwość, nawet jeśli się z niej nie korzysta, poszerza granice wolności człowieka. Wielu z ówczesnych uczestników spotkania nigdy w operze nie było. Pierwszy raz poszliby z ciekawości. Drugi już z chęci przeżycia spektaklu. Trudno, aby lubili chodzić do czegoś, co nie istniało. Zresztą powody udziału w tym samym spektaklu różnych ludzi mogą być różne. Na przykład:

W Paryżu pewien Patryk
odwiedzał liczne teatry,
a w niedziele -
burdele,
bo bardzo lubił akty.


Wielu ludzi lubi tańczyć, lecz tańczą dopiero wtedy, kiedy im zagrają. Najlepiej jeśli mogą sami sobie wybrać utwory i wykonawców oraz czas i miejsce. Prawo wyboru jest podstawą demokracji. Dotyczy nie tylko wyboru przedstawicieli do jakiegoś organu, ale także swobody dostępu do dóbr wyższego rzędu. Do teatru, kina, filharmonii, prezentacji tanecznych.

Istnienie w naszym mieście formacji tanecznej poszerza zakres naszej wolności. Czy skorzystamy z tego czy nie to już nasza sprawa. Nasz wybór. Teraz, kiedy bez problemu można kupić sznurek, a nawet zrobić sobie z niego stringi, kiedy nie musimy stać w kolejkach mamy znacznie więcej czasu na zaspokajanie potrzeb wyższego rzędu. Trzeba więc je zaspokajać, bo człowiek zaspokojony jest lepszy, bardziej otwarty na innych i lepiej wykonuje także to, co nie zawsze lubi, ale zawsze musi. Szczególnie jeśli jeszcze nie wygrał w totolotka.

Każdy ma swoją „operę” do której tęskni. Tak będzie zawsze, bo wszystkich potrzeb nigdy nie uda się zaspokoić. Ale próbować zawsze warto.

Henryk Szumielski – 17.11.2005.